 |
 |
 |
Uxía
Galicia |
|
 De
como Uxía se ten convertido en catalizadora de culturas,
músicas e artistas diferentes, di moito o espectáculo
"Cantos na Maré", deseñado por ela mesma
e cuia primeira edición tivo lugar no verán do
2003 na pontevedresa Praza da Ferrería. O escenario transformouse
nunha festa multicultural coas mellores voces de Portugal, Brasil,
Cabo Verde, Guinné Bissau e Moçambique. A artista
amosou a súa capacidade para aunar vontades e convertir
en realidade a fusións da música atlánticas
cun denominador común: a lusofonía. |
|
A traxectoria de Uxía enmárcase necesariamente na
continua percura á que se ten sometido a artista. A percura
dun camiño propio, de novos matices para a súa voz,
de textos cos que construír cancións. Percura, por
suposto, de culturas e músicas que rachan fronteiras, cun
achegamento ao ámbito da lusofonía que a converte
nunha artista querida e requerida noutros países como Portugal.
Neste proceso de consecución dun estilo persoal Uxía,
porén, non cesa de atopar polo camiño artistas que
se teñen convertido en compañeiros de viaxe e que
dan á súa música o sentido que ela sempre ten
defendido, que non é outro que ser un elemento de comunicación.
Xa se cumpriron vinte anos desde que a cantante de Mos (Pontevedra)
se fixera co primeiro premio do Festival de Bergantiños ao
que seguiría o seu debut discográfico Foliada de Marzo,
acadando que a súa voz sexa unha das máis populares
e valoradas en Galicia. Intégrase posteriormente no grupo
Na Lúa, que deixa no ano 1991 para retomar a súa carreira
como solista. Chegarían despois os discos Entre Cidades (1991),
Estou vivindo no ceo (1995) e Danza das Areas (2000). Ademais, xunto
ás cantantes Rasha e María Salgado e o guitarrista
Cuchús Pimentel, editou La Sal de la Vida (1998), un disco
marcado pola diversidade, polo cruce cultural.
Non hai rupturas, todo responde a unha evolución. Dese xeito
o explica a artista e se entende que, malia emprender un camiño
en solitario, abra continuamente canles de comunicación con
artistas do país e doutras latitudes. Uxía sempre
tivo a convicción de que un pobo que cantou desde tempos
inmemoriais non pode perder un instrumento tan fundamental como
a propia voz.
|
|
 |
 |
 |
 |
