JABIER MUGURUZA

Con "Enegarren postala", o seu último traballo, dan ganas de saborear un grolo de café. De cubrirse coa manta no mexedor da terraza e botarlle un chiscar de ollo á lúa. O disco de Javier transmite tranquilidade, imaxes, sensacións, olores, cores… Un disco onde o detalle, o momento, o arranxo e mailo acorde detéñense, sórbense da taza, interprétanse, síntense e, despois, avanzan dando paso ó resto da canción. Coma un tren eléctrico no que cada vagón trae unha sorpresa.

Trala súa colaboración con bandas emblemáticas do País Vasco nos anos 80 e fundar o grupo Les Mecaniciens, Jabier Muguruza (Irún, 1960) emprendeu en 1994 unha carreira en solitario con discos como "Boza barruan" (1994), "Kitarra bat nintzen" (1996), "Aise" (1997), "Fiordoan" (1999) e "Hain guapa zaude" (2001) que transcorren polos parámetros da canción de autor, de espacios vitais traballados por artistas como Van Morrison, Cohen ou Llach onde a banda sonora é unha melodía lonxe de lugares comúns, onde brilla o arranxo cómplice, o jazz, o intimismo acústico… Acompañados dos lúcidos textos do propio Javier, Iñaki Irazu, Bernardo Atxaga, Joseba Sarrionaindia, J.L.Padrón, Inaziio Mujika, Xabier Lete…

A súa vida é intensa. Ten participado nun disco homenaxe a Jackson Browne, creou un clube literario, escribiu sete libros e ten ofrecido xiras músico-literarias da man de Bernardo Atxaga. O acougo que nos trasmite, coma vedes, non é sinónimo de inmovilidade. Gústalle utilizar diferentes vías para explorar a súa creatividade.

Este traballo non representa a súa madurez, porque xa a acadou hai anos. Representa quizáis o seu mellor disco porque unha vez trazado o camiño, trátase simplemente de avanzar nel e con "Enegarren postala" conseguiu a súa máis sorprendente paleta de cancións. É o auténtico disco, e acudimos necesariamente ó tópico, que medra coas escoitas. Que se apodera dun ata sacarlle sonrisas involuntarias e ofrecerlle momentos de calma nuns tempos onde todo vai demasiado apresa.