Como ocorre cos auténticos "grandes" de calquera xénero musical, Oumou Sangare gañou un lugar no salón da fama da música de África occidental por algo máis que a súa habilidade para cantar ben. Cantautora, cronista social, defensora dos dereitos da muller, voceira da súa xeración e do seu sexo, é máis que unha mera intérprete. Ela está máis próxima ao que se consideraría un fenómeno musical, pois encarna os valores e as loitas máis profundos da súa xente e, por riba de todo, é unha muller africana que di o que pensa sen temor algún.

A súa nai animouna para que desenrolara o seu valioso talento como cantante. Despois dun período no que formou parte do Ensamble Nacional de Malí, onde participaron os mellores músicos do país, Bamba Dembele - veterano da Super Djata Band - invitouna en 1986 a unirse á súa compañía de percusións tradicionais, Djoliba, e a facer con eles unha xira por Europa. Logo de esta breve introducción á vida de músico, Oumou regresou a casa coa excepcional e precoz determinación de formar o seu propio grupo e crear o seu propio son, baseándose no estilo e a tradición de Wassolulou, a súa terra ancestral.

Ao pouco tempo, Oumou comezou a traballar co recoñecido arranxista Amadou Ba Guindo, dedicáronse a construír un son intenso e altamente individual, evocando as súas raíces e tradicións dun xeito á vez único e contemporáneo. Despois de dous anos de arduo traballo e experimentación, o grupo recibiu a oferta de facer unha gravación. Oumou e compañía viaxaron a Abidjau, na Costa de Marfíl, e en só sete días gravaron, nos lendarios estudios JBZ, "Moussaoulou", Muller, unha colección de seis composicións orixinais de Oumou.

Mentres o incrible éxito de "Moussaoulou" consolidou a Oumou na escea musical do África do Oeste, foi nunhas presentacións fortuítas, en 1991, con Alí Farka Toure, o lendario guitarrista de Malí, que o selo británico World Circuit adquiriu os dereitos para a distribución do álbum e comezou a promover a carreira internacional de Oumou. "Moussaoulou" foi moi ben recibido ao ancho do mundo, e Oumou, coas súas letras e inspiración incansables, comezou a traballar nas cancións para o seu segundo álbum, "Ko Sira".

Coas excelentes críticas e ventas do seu segundo álbum, Oumou consolidou a súa fama e á súa volta a casa, os políticos buscaban asociar a súa imaxe á percepción que tiña Oumou da moral contemporánea, pero ela conservou desafiante a súa postura de non-alineación.
Recibiu numerosos recoñecementos en Malí, e "Ko Sira" foi elixido en Europa como o álbum do Ano de World Music en 1993.

Para o seu terceiro álbum, titulado "Worotan" traballou con Pee Wee Ellis, trompetista de James Brown e incondicional de Honny Horns. Ellis fixo unha entusiasta e respectuosa colaboración ao son de Sangare. Nitin Sawhney, o talentoso guitarrista británico-asiático, tamén fixo unha importante contribución ao álbum, principalmente ao final da canción "Djouolon", unha das composicións máis rítmicas de Oumou.

Tal vez a razón da popularidade do son wassoulou, no ámbito nacional e internacional, é que ofrece ao auditorio, especialmente á xente xoven, unha alternativa nova aos tradicionais cantos de loubanzas, que debían escoitarse con reverencia. Xa non se canta aos antepasados excepcionais, senón á vida cotiá e os músicos esperan que a xente baile os seus ritmos. Oumou Sangare é definitivamente a estrela feminina das persoas pensantes.

Coa súa impoñente estatura, desafiante beleza, valente intelixencia e extraordinaria voz, ela logra impresionar e asombrar en todos os lugares a onde vai, nas rúas de Bamako, nas boutiques de París, ou nos escenarios internacionais. Debes saber que estás tratando con alguén moi especial cando Oumou canta coa sinxeleza e a forza espiritual de unha Aretha Franklin ou unha Patsy Cline, e logo te mira aos ollos e di "loitarei ate o fin dos meus días polos dereitos das mulleres de África e de todo o mundo".