Vanse a cumprir dous anos dende que editara "Hurrengo Goizean" e comezara a súa xira de presentación, plagada de actuacións, xunto a seus inseparables Mugalaris. Tras apartarse dos escenarios nos últimos meses, Ruper Ordorika comezou un proceso compositivo que deu como froito esta colección de doce cancións.

Musicalmente afonda no camiño iniciado en "Hurrengo Goizean", anque nalgúns tema nótase unha evolución cara a outro tipo de sonoridades.

Dende o principio de súa traxectoria Ruper Ordorika mostrou una gran personalidade como músico. Pero a súa singularidade nunca o levantou ó retraemento. Periodicamente revolve e renova os seus sedimentos musicais. Eso si, mediante os máis exquisitos aportes. O seu coñecemento da canción tradicional renovase mediante a rítmica quebrada do rock e o soul. Sobre as sonoridades hipnóticas do último jazz xurde a melodía destilada que nos reconcilia coa idea duna música pop con carácter.

É así que, tralo disco anterior (Hurrengo Goizean, formidable compendio do antes exposto) algúns pensamos que a partir dese momento Ruper podía facer "o que quixera..." porque o seu terreo quedaba definitivamente abonado.

Pero as últimas noticias son aínda mellores. Aquí chega "Kantouk jartzen ditut" e resulta que a cousa aínda cambia, e ademais para ben.

Ruper e os seus músicos non aparecen neste último disco así como... -exem- "encabritados". Da a sensación de que cabalgaran ó longo e ancho dunha xeografía propia e íntima pero, indubidablemente, extensa.

Falamos de Ben Monder, guitarrista nas últimas catro gravacións, do batería Keny Wollesen (presente en tres), e da estrea do baixista Jonathan Maron, todos eles músicos de improvisación da cidade de Nova York (e cun impresionante currículo).

En "Kantuok jartzen ditut" buscaron unha tensión estética nova. O son é rotundo e ademais mostra ós seus artistas. As letras están moi traballadas polo propio Ruper (o seu único autor agás o poema de Sarrionandía), e ademais traen ecos diversos, outras voces, outros ámbitos.
Entremos, polo tanto nos conductos deste disco orgánico, nas súas sonoridades móbiles.

Choquemos tamén contra algunha que outra parede. Barreiras de tipo vial, existencial, cultural... Obstáculos que se interpoñen entre o considerado minoritario e as súas lexítimas aspiracións.
Pero aquí están, para o noso uso público e privado, estas doce novas compañeiras de viaxe.
Porque a nosa é unha travesía non so persoal, senón que tamén é colectiva.
E Ruper Ordorika ponnos cancións.... (que ó o que significa "Kantouk jartzen ditut").

É todo o "moito" que pode facer por nós.

Por Fermín Etxegoien